
ενα τετοιο σπιτη εχω και ειναι ανοιχτο σε ολους
πορειες θαλασσινης αυρας
Υπαρχουν φορες που νιωθουμαι τη μοιρα να κλεινει
γυρο μας σαν χερι γυρο από πομολο πορτας.
ναι μπορουμαι να αντισταθουμαι.
Αλλα ένα πομολο που δεν γυριζει
μια πορτα που κολαει και δεν ανοιγε
είναι ενοχλητικη για τους ( θεους),
και οι (θεοι) μπορει να αποφασισουν
να την ανοιξουν με μια κλοτσια.
Η ακομα χειροτερο,
μπορει να απομακρυνθουν αηδιασμενοι,
αφηνοντας μας να κρεμομαστε βουβοι
από τους σφιχτους μεντεσεδες μας,
εχοντας χασει τη μοναδικη ευκαιρια στη ζωη μας
να ανοιχτουμε στον περιτο κινδυνο,
και επομενος και στη γοητεια της ζωης.
Για άλλους είναι μια αιώνια μάχη,
για άλλους είναι μια φιλική αιώνια συζήτηση,
για άλλους είναι μια σχέση… παγωμένη αγκυλωμένη,
για άλλους είναι απλά ένας αχινιός και ένας οργανισμός των βράχων τυχαία στο ίδιο σημείο,
για άλλους δεν είναι τίποτα τυχαίο,
για άλλους είναι όλα αυτά μαζί στην ίδια σκέψη.. η οποία παλεύει για να βρει την κατάλληλη γωνία από όπου θα προσεγγίσει το θέμα..
μια μάχη καταδικασμένη στο χρόνο.